Hey gidi gidi gidi gibi koca dünya!

Evet evet, seviyeli bir sohbet kaliteli bir hayat ve sanat dolu günler geçirmeyi hepimiz dile getirir ve istediğimizi söyleriz. “ay inanmıyorum bach çalacakmış konservatuar bak tüh tüh kaçırmışız, hele ferhan şensoyun oyununu kaçırdık ya yıllarca bunu konusabilirim” dediğinizi duyar gibiyim. Kimse gitmiyor, sadece arada bir gitmek nasip oluyor böle şeylere. Herkes diline peleseng (pele iyi futbolcuydu) etmiş bu sanat lafını ki ben hiç anlamam. Lafı değil, kendisini bizzat samimiyetsiz bulurum. Nedir bence sanat? Alırım elime uzaktan fırlatmalı kumandamı atarım televizyona karşı sinyallerimi ooooh, ne izlediğim möhim değildir o andan itibaren, maksat hakimiyet hissini dolu dolu yaşamak. Doldurup tekrar boşaltmak. Dün akşam saatlerinde, televizyonda denk geldim bir TRT dizisi var böle caponlu maponlu. Kılıçlar zırhlar elbette var ama dizi olduğu için adamlar brezilya havasından kurtulamamışlar. Makyajlar falan da acayipti. Allah akıl fikir versin ne diyim.

İşte size bir ‘konudan konuya çaktırmadan atlama’ örneği arkadaşlar. İtinayla bu konuda seminerler, dersler, hatta televizyon programları hazırlayabilir, sonra gece hayatlarında gezip tozup en çıtır kişiler ile çok samimi ama kanka gibi abidik gubidik ilişkiler kurabilirim. Yeter ki siz isteyin. İsteyin öleyim, isteyin çömeyim. Beni sizler varettiniz. Yazımın sonuna gelirken belirtmek isterim; şansal hocaya karşı bi nefretim yok, bu blogu canlandırmak için çabalarım sürüyor ve son olarak ta blogun ciddiyetine tükürdüm sanırım.

(Reha Muhtar reytingleri gelir inşallah.)